allie van altena / tekening / 2010 / houtskool, pastel en o.i. inkt op papier / 56x76cm 

Allie van Altena

Tekenen is radicaal

30 oktober 2010 t/m 16 januari 2011 

Allie van Altena maakt al meer dan 25 jaar tekeningen met pastelkrijt. Abstracte composities in een zacht materiaal dat als een fijn poeder op het papier ligt. Een helder gekleurde ovaal uitgespaard in een donkere omgeving. Eenvoudige, geometrische voorstellingen die samen een moeilijk te ontcijferen taal lijken te vormen. Deze tekeningen bewaart hij in stapels waarbij door het bladeren en verplaatsen de bladen elkaar besmetten. Hij laat het zien in zijn atelier: op een lange tafel liggen de opgespaarde bladen als een oud en stoffig krantenarchief waarin hij op zoek gaat naar, ja, wat eigenlijk? Het zoeken is hier belangrijker dan het vinden.Door de krijttekeningen steeds te verplaatsen worden ze vlekkerig, het tastbare bewijs van de veroudering van het werk.

Het atelier is tegelijkertijd werkplaats en archief van dit papieren oeuvre. De stilte die daar heerst roept vragen op, vergelijkbaar met het papieren oeuvre van Wim Izaks dat achterbleef na zijn turbulente leven. Al die bladen vormen de neerslag van bedachtzame arbeid. Welke waarde hebben ze daarna? Drukt het gewicht van het papier zwaar op het gemoed van degene die er binnentreedt, of behoudt de vitaliteit haar kracht en wacht ze slechts op de eenling die er de tijd voor wil nemen?

Allie van Altena maakt tegenwoordig ook ruimtelijke tekeningen waarbij letters uit bladen papier worden gesneden. Een papieren tekst, nog steeds geometrisch geordend en geïnspireerd door historische conflicten zoals in de Gazastrook, hangt hij vanaf het plafond van zijn atelier of een tentoonstellingsruimte. Van Altena is niet zo naar binnen gekeerd als het lijkt, het gaat er hem niet om zich op te sluiten in zijn tuin op het Groningse platteland. Hij zoekt naar codes die zijn manier van kijken kunnen verbeelden, die langzaam en gedoseerd hun werk doen.

In de tentoonstelling in Tricot Winterswijk, die als prikkelende titel 'tekenen is radicaal' meekrijgt, is zijn ontwikkeling als kunstenaar te volgen vanaf de eerste kunstzinnige tekening die hij maakte tot aan de tegenwoordige inrichting van zijn atelier en de manier van ordenen en hernemen die zijn werkwijze karakteriseren. De ruimte wordt getransformeerd in een opeenvolging van vloer- en wandtekeningen, archief, filmzaal en expositieruimte. Daarmee is de expositie ook een portret van de kunstenaar.