Yvonne Hulst, Zwolle
Op de bovenste verdieping in Zwolle toonde Yvonne Hulst een installatie die direct overtuigde in zijn eenvoud en helderheid. Door een smalle, horizontale opening in de wand, schijnt het felle licht van een beamer dat het beeld van twee wachtende personen, met hun rug naar de toeschouwer toe, projecteert. Alsof de mensen in de video naar hun eigen oorsprong staren. Het installatiemateriaal wordt hier als een sculpturaal element opgenomen in het geheel. Als toeschouwer nemen we de houding aan van de wachtende mensen in de video, een verdubbeling vindt plaats en gehypnotiseerd door de 'beamer-zon' lijkt de tijd een kort moment stil te staan. In een ander werk dat Hulst in Zwolle toonde, keert de wachtende persoon terug. Het beeld van een man, een lokale 'bekende', die zijn dagen slijt bij een bushokje, van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat, wordt geprojecteerd op een glazenbak gevuld met zand. Als een zandloper loopt de bak langzaam leeg, een hoopje op de vloer achterlatend. Met dat het zand wegloopt, verdwijnt het beeld van de man. In plaats van een bewegend videobeeld, brengt Hulst hier de installatie zelf in beweging. In het derde werk dat Hulst toont ontbreken deze heldere combinaties, en filmt Hulst een zwervende vrouw in Kroatië die een afvalbak uitpluist. De registratie is hier echter wat te rechtlijnig en gebaseerd op een romantisering van een manier van leven, waarbij de kunstenaar zelf te veel op een afstand blijft. Hulst's installaties brengen daarentegen het verstilde moment op overtuigende wijze samen met haar onderzoek naar bewegend beeld in een tentoonstellingscontext.